วันหยุดตามกฎหมายแรงงานฮ่องกง 2570 (2027)

ฮ่องกงมีบัญชีวันหยุดสองชุด วันหยุดตามกฎหมายแรงงาน (statutory holidays) กำหนดโดยกฎหมายว่าจ้างแรงงาน (Employment Ordinance) เป็นขั้นต่ำที่ลูกจ้างทุกคนมีสิทธิได้รับ ส่วนวันหยุดราชการทั่วไป (general holidays ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ปีละ 17 วัน) เป็นบัญชีที่กว้างกว่าซึ่งธนาคาร โรงเรียน และภาครัฐปฏิบัติตาม บัญชีตามกฎหมายแรงงานคือสิ่งที่คุ้มครองคนทำงานที่ไม่ได้รับสิทธิวันหยุดราชการทั่วไปที่มากกว่า

บัญชีทั้งสองกำลังเข้าใกล้กัน ตามกฎหมายว่าจ้างแรงงาน (ฉบับแก้ไข) พ.ศ. 2564 วันหยุดตามกฎหมายแรงงานจะเพิ่มขึ้นทีละขั้นจนเท่ากับ 17 วันของวันหยุดราชการทั่วไปภายในปี พ.ศ. 2573 วันทำงานแรกหลังวันคริสต์มาสเข้าบัญชีในปี พ.ศ. 2567 และวันจันทร์อีสเตอร์ในปี พ.ศ. 2569 ตามด้วยวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ในปี พ.ศ. 2571 และวันถัดจากวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ในปี พ.ศ. 2573 เป็นอันครบถ้วน

ช่วงสิ้นปี วันหยุดตามกฎหมายแรงงานเป็นการเลือกของนายจ้างระหว่างเทศกาลตงจื้อ (วันเหมายัน) กับวันคริสต์มาส เลือกได้วันเดียวไม่ใช่ทั้งสองวัน ในขณะที่ผู้ที่หยุดตามวันหยุดราชการทั่วไปได้หยุดวันคริสต์มาสและวันทำงานถัดไป

แม่บ้านต่างชาติ (FDH) ที่อยู่ภายใต้กฎหมายว่าจ้างแรงงานมีสิทธิหยุดตามกฎหมายแรงงานทุกวันตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน อายุงานไม่เกี่ยวข้อง ส่วนค่าจ้างวันหยุดเป็นสิทธิแยกต่างหาก เมื่อทำงานตามสัญญาจ้างต่อเนื่องครบ 3 เดือนก่อนวันหยุดนั้น นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างวันหยุดให้

นายจ้างห้ามจ่ายเงินแทนการให้หยุด — การ "ซื้อวันหยุด" ตามกฎหมายแรงงานถือเป็นความผิดตามกฎหมายว่าจ้างแรงงาน แม้แม่บ้านจะยินยอม หากแม่บ้านยินยอมทำงานในวันหยุดตามกฎหมายแรงงาน นายจ้างต้องจัดวันหยุดชดเชยภายใน 60 วันก่อนหรือหลังวันนั้น และแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อย 48 ชั่วโมง

วันหยุดตามกฎหมายแรงงานแยกจากวันหยุดประจำสัปดาห์ (มักเป็นวันอาทิตย์ — หยุดงานติดต่อกัน 24 ชั่วโมง) หากวันหยุดตามกฎหมายแรงงานตรงกับวันหยุดประจำสัปดาห์ของแม่บ้าน นายจ้างต้องให้หยุดวันถัดไปที่ไม่ใช่วันหยุดประจำสัปดาห์ วันหยุดตามกฎหมายแรงงานอื่น หรือวันหยุดชดเชย ช่วงสิ้นปีนายจ้างเลือกวันหยุดตามกฎหมายได้เพียงวันเดียว ระหว่างวันเหมายันกับวันคริสต์มาส ไม่ใช่ทั้งสองวัน และวันหยุดราชการทั่วไป 17 วันไม่ใช่สิทธิอัตโนมัติของแม่บ้าน